ေပါင္မုန္႔အုန္းႏို႔ဆမ္း ((( ၾကဴးႏွစ္ )))
သူငယ္ခ်င္းတို႕ကို ကၽြန္ေတာ္က အစားအေသာက္ တစ္ခုခုအေၾကာင္းေျပာျပလိမ့္မည္ဟု မထင္ၾက
ပါႏွင့္။ သူငယ္ခ်င္းတို႕ကို ၿမိဳ႕ငယ္ကေလး တစ္ၿမိဳ႕ႏွင့္အလြန္သင္းပ်ံ႕ေမႊးၾကဴေသာ ကၠဳတၱိယပါးျပင္
ကေလးတစ္ခုတို႕အေၾကာင္း ကိုသာ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀တၳဳဇတ္လမ္းမ်ား ေရးဖြဲ႕
ဖန္တီးတတ္သည့္စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းတို႔ ယေန႔ေခတ္ ဗန္းစကား
ကို သုံးႏႈန္းၿပီးလွ်င္ “ ဒီငနဲ ပုံေျပာေတာ့မွာပဲ “ ဟုဆိုခ်င္ဆိုၾကပါလိမ့္မည္။ ဗန္းစကားအသုံးအႏႈန္းအ
ရ “ ပုံေျပာျခင္း “ မွာလိမ္ညာလွည့္စားေသာ စကားကို ေျပာဆိုျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ေပါက္ေနသည္။ကၽြ
န္ေတာ္က လုပ္ႀကံလီဆယ္မည္မဟုတ္ပါ။ ( true story ) စစ္စစ္ကို ေျပာျပမွာျဖစ္သည္။ သြား
ေလသူ အမ်ိဳးသားပညာ၀န္ ဦးဖိုးက်ားကဲ့သို႕ပင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ “ကုိယ္ေတြ႕၀တၳဳ “ ကိုေရးသားမွာ
ျဖစ္သည္။ ကိုယ္ေတြ႕ျဖစ္ရပ္ကို ေဖာက္သည္ခ်သည္ဟု ယူဆလိုက ယူဆႏိုင္ပါသည္။ ျဖစ္ရပ္ဟုဆို
လိုက္၍ သူငယ္ခ်င္းတို႔က ပခုံးမ်ားတြန္႔လိုက္ၾကၿပီး “ ျဖစ္ရပ္ေတြ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သရုပ္ေဖာ္တဲ့
၀တၳဳပုံစံက ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ႕ ေခတ္ကုန္ေနပါၿပီကြာ၊ ေမာ္ဒန္ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး “ ဟု ဆိုခ်င္ဆို
လာၾကဦးမည္။
သူငယ္ခ်င္းတို႕ ဆင္ျခင္ၾကည့္ပါ။ ကမၻာဦးလူမွစ၍ မ်က္ေမွာက္လူအထိ ျဖစ္ရပ္ေတြကိုသာ ေျပာဆို
ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ စာအုပ္အမ်ားစုကို ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။ ျဖစ္ရပ္ေတြကိုခ်ည္း ေတြ႕ရွိေပလိမ့္မည္။
“ မီဒီယာ “ ေတြကလည္း ျဖစ္ရပ္ေတြကိုသာ ၀န္ေဆာင္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ျဖစ္ရပ္
ေတြကို ၀တၳဳ၊ စာေပ ပုံစံျဖင့္ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ဖန္တီးျခင္းမွာ ထာ၀ရေခတ္မီေနျခင္းလကၡဏာဟု သူငယ္ခ်င္းတို႕
လက္မခံႏိုင္ၾကေပဘူးလား။
ကိုင္း….ၿမိဳ႕ကေလးႏွင့္ ေမႊးႀကိဳင္သင္းပ်ံ႕သည့္ပါးျပင္ ကေလးအေၾကာင္း ဆီသို႕စကားဆက္ၾကပါ
စို႕။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မၾကာေသးမီက (…) ၿမိဳ႕ကေလးသို႕ အလည္အပတ္ေရာက္ရွိသြားခဲ့ပါသည္။
ၿမိဳ႕ကေလးဟုေခၚရျခင္းမွာ အက်ယ္အ၀န္း စတုရန္းႏွစ္မိုင္ခန္႕ အိမ္ေျခခုႏွစ္ရာခန္႕၊ လူဦးေရ တစ္
ေသာင္းခန္႕ရွိေသာ တိုက္နယ္အဆင့္ရွိေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုၿမိဳ႕ကေလးသည္ ၿမိဳ႕ႀကီးျပ
ႀကီးမ်ားႏွင့္ မ်ားစြာ ေ၀းကြာျခင္းလည္းမရွိ။ လမ္းပန္းအဆက္အသြယ္ ေျပာစမွတ္ျပဳေလာက္ေအာင္
ခက္ခဲျခင္းလည္းမရွိသည့္တိုင္ေအာင္ လူေနမႈအဆင့္အတန္းမ်ား ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈႏႈန္း ေႏွးေကြးေလး
လံေနသေယာင္ထင္ရၿပီး ေတာမက်၊ ၿမိဳ႕မက် စေကာစက ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ေနသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ယူ
ဆမိသည္။ ထိုသို႕ေသာလူသားမ်ား ေနထိုင္ၾကသည့္ ထိုၿမိဳ႕ကေလးတြင္ ရုပ္သြင္အားျဖင့္ ခ်စ္စဖြယ္
ေကာင္းၿပီး ေခတ္ေပၚကဗ်ာ တစ္ပုဒ္၏ အလွကဲ့သို႕ မာေတာင့္ေတာင့္ ကၽြတ္ဆတ္ဆတ္ ေခ်ာေမာ
ေနသည့္မိန္းမပ်ိဳကေလးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္မထင္ဆုံစည္းခြင့္ ရခဲ့ေလသည္။ သူမ၏
အသက္က ခန္႕မွန္းေျခ တစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္တစ္၀ိုက္မွာ ရွိလိမ့္မည္။ အရပ္ငါးေပ နီးပါးခန္႕ ပါးအို႕နီနီ
အသားျဖဴျဖဴ ျဖစ္သည္။ “ မဥၨဴ “ အမည္ရွိသည္။ သူမသည္ လြန္ခဲ့ေသာ သုံးႏွစ္က အဠမတန္း
ေက်ာင္းသူဘ၀မွ ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ၿပီးလွ်င္ အိမ္၌ပင္ မွီခိုသူသက္သက္အေနအထားျဖင့္ စားလိုက္အိ
ပ္လိုက္၊ အလွျပင္လိုက္ လမ္းထြက္လိုက္ႏွင့္ လတ္လ်ားလတ္လ်ား လုပ္ေနသူကေလးလည္းျဖစ္ပါ
သည္။ သူမ၏ မိဘေတြက ၿမိဳ႕ေစ်းထဲမွာ ကုန္ေျခာက္ဆိုင္ဖြင့္ထားေသာ္လည္း မဥၨဴသည္ ေစ်းဆိုင္၌
၀ိုင္း၀န္းကူညီျခင္းမ်ိဳးမရွိ။ အိမ္တြင္းမႈ ဗာဟီရကိစၥေတြလည္း ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ျခင္း မ်ိဳးမရွိမွန္းတစ္
ၿမိဳ႕လုံး အသိပင္ျဖစ္သည္။
မဥၨဴသည္ ကၽြန္ေတာ္ တည္းခိုေနထိုင္ေသာ အိမ္ႏွင့္ၿခံခ်င္းကပ္လ်က္၊ ေျခရင္းအိမ္မွာ ေနသူျဖစ္၍
ကၽြန္ေတာ္တည္းေသာ အိမ္မွ အိမ္သားမ်ားႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးကာ သည္ဘက္အိမ္သို႕အ၀င္အထြက္ရွိ
၏ ။ တစ္ေန႕လွ်င္ အနည္းဆုံး တစ္ႀကိမ္ေတာ့ သည္ဘက္အိမ္သုိ႕ မဥၨဴအေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာ
ၿပီး ေရာက္လာတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို စာေရးဆရာတစ္ဦးမွန္း သိေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္အားအဂၤါ
ၿ႔ႊဂိဳဟ္သားတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္သလို အထိတ္တလန္႕ၾကည့္သည္။ သူမ၏ ထိတ္လန္႕ေနေသာ
မ်က္လုံး ညိဳညိဳ ရြဲရြဲမ်ားကပင္လွ်င္ စာဆို ‘ တဂိုး ‘ လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး လက္မႈိုင္ခ် ညည္းတြားေစႏိုင္ေလာ
က္ေအာင္ ၀ကၤ၀ုတၴိအလကၤာေတြ ျပည့္ႏွက္ေန၏ ။ သို႕ေသာ္မၾကာမီ မဥၨဴက ကၽြန္ေတာ့္ကို ရဲရဲတင္း
တင္း မိတ္ဖြဲ႕လာသည္။ သူမ၏ မ်က္လုံးေတြက ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္မႈကို ေတာင္းခံေနၾကသည္။
“ ဦး၊ စာေရးဆရာမ (…) ကေခ်ာလားဟင္ “
“ သူကမိန္းမ မဟုတ္ဘူးကြ၊ အသားမည္းမည္း ဗိုက္ရႊဲရႊဲနဲ႕ ေယာက်ာ္းႀကီး၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးႀကီးလည္း
ထားတယ္ “ ဟူေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ အေျဖစကားကို မဥၨဴက အရႊန္းေဖာက္သည္ဟု ထင္ၿပီးရယ္ေမာ
ေနခဲ့ပါသည္။
“ ဦး မင္းသမီး (…)နဲ႕ မင္းသား (…)တို႕ တိတ္တိတ္ပုန္းလက္ထပ္ထားတယ္ဆိုတာ ဟုတ္သလား
ဟင္ “ ကၽြန္ေတာ္ေျဖဆိုႏိုင္ျခင္းမရွိေသာ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို မဥၨဴက ေမးေလ့ရွိပါသည္။
“ ဦးေရးတဲ့ စာအုပ္ကို မဥၨဴတစ္ခါမွ မဖတ္ဖူးဘူး။ ဦးနာမည္လည္း ခုမွ မဥၨဴၾကားဖူးတာ “ သူမ၏ ပြင့္
လင္းမႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ စာေပေလာကရွိ ကၽြန္ေတာ္၏ ေနရာမွန္ကို ပကတိအတိုင္းျပန္လည္
ေတြ႕ျမင္ခြင့္ရလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မဥၨဴကို ခင္မင္သင့္သည္ထက္ ပိုမိုခင္မင္သြားမိရာက
တပ္မက္စိတ္ေတြ တိမ္းညႊတ္သြားမိေၾကာင္း ၀န္ခံရန္မျငင္းလုိပါ။ ေစာစီးစြာ အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့မိျခင္း၊
ေစာစီးစြာ အသက္ႀကီးရင့္သြားခဲ့ျခင္းတို႕အတြက္ မိမိဘာသာေနာင္တ ရေနမိပါေသးသည္။ သူငယ္
ခ်င္းတို႕သည္ ဤေနရာ၌ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကဲ့ရဲ႕ရွဳတ္ခ်လိုက ရွဳတ္ခ်ၾကေလကုန္။ သုိ႔ရာတြင္ ကၽြန္
ေတာ္သည္ မေနာကံတစ္ခု တည္းသာေဖာက္ျပန္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္
သည္ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ႏိုင္မႈ( self control ) ရွိေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းတို႕ သိရွိၾကလိမ့္မည္ဟု
ေမွ်ာ္လင့္ထားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မဥၨဴကို လိုအပ္သည္ထက္ အေရာတ၀င္မလုပ္လဲ ကၠဳေျႏၵ
ေဆာင္၍ ေနခဲ့သည္က မ်ားပါသည္။ တစ္ညေနခင္း ေန၀င္ရီ တေရာအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္
အိမ္ေရွ႕မရမ္းပင္ေအာက္ရွိ ေညာင္ပင္ေစာင္းေပၚ၌ တစ္ကိုယ္တည္းေအးေအးလူလူထိုင္၍ ေလ
ညင္း ( ေျမာင္းပုပ္ေရဆိုးနံ႔စိမ့္၀င္ေနသည္ ) ခံအနားယူယူေနခဲ့၏ ။ ကၽြန္ေတာ္၏ တည္းအိမ္မွ အိမ္
သားမ်ားကား အိမ္ေပၚတြင္ အိမ္ရွိလူကုန္ စုေ၀းလ်က္ညစာ စားေသာက္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ
ထမင္းစားၿပီးခါစ၊ ေသာက္ဖြာရေသာ ေဆးေပါ့လိပ္၏ အေကာင္ျဒပ္မဲ့ရသ လႈိင္းထဲတြင္ တၿငိမ့္ၿငိမ့္
ေမ်ာပါေနလ်က္က ဖြဲ႕ႏြဲ႕ဖန္တီးစရာ ေရးကြက္မ်ား ရွာေဖြေနခ်ိန္မ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။ ညစ္ပုပ္ပုပ္ ညွီစို႕စို႕
ေလရနံ႔ကို ေက်ာ္လႊားလ်က္ ပ်ံ႕ႀကိဳင္ေသာ အေမႊးနံ႔ အစိုင္အခဲတစ္စုံတစ္ရာသည္ ကၽြန္ေတာ္ထံရုတ္
တရက္ ေရာက္ရွိလာ၏ ။ ၀ိုးတ၀ါးအလင္းထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အလြန္နီးကပ္ေသာေနရာ၌ ေရာက္
ေနေသာ မဥၨဴကို ကၽြန္ေတာ္သတိျပဳမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ်မစဥ္းစားႏိုင္မီ၊ ဘာမွ်ျပန္မေျပာႏိုင္မီ
မဥၨဴသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဘယ္ဘက္ေဘးတြင္ လူခ်င္းပူးပူးကပ္ကပ္ ထိလ်က္၀င္ထုိင္လိုက္ေလသည္
တစ္ခ်ိန္တည္း၌ ေအးစက္စက္ လက္ေခ်ာင္းကေလးဆယ္ေခ်ာင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘယ္လက္ေမာင္း
ကို ဆုပ္ညွစ္လာၾက၏ ။
“ ဦး ဘာမွမေျပာနဲ႕ေနာ္၊ ဒီအတိုင္း ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး ထိုင္ေနစမ္းပါ “
မဥၨဴေတာင္းဆိုသံက တိုးညင္းသည္ႏွင့္အမွ် ျပင္းျပစြာ အသနားခံေနသည္။ မႈန္လဲ့လဲ့ ဆည္းဆာအ
လင္းထဲတြင္ ေတြ႕ရေသာ မ်က္လုံး၀ိုင္းကေလးေတြဆီ၌လည္း တိုးလွ်ိဳးေတာင္းပန္ရိပ္ေတြကိုအထင္း
သားေတြ႕ျမင္ေနရပါသည္။
“ ဦး ဒီအတိုင္းေနေနာ္ “ ဟုသူမက တိုးဖြဖြကေလး ကပ္ေျပာလိုက္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ မၾကားဖူးခဲ့
ေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္၏ ခပ္အုပ္အုပ္ေခၚသံကို ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုက္ႏွစ္ဆယ္ခန္႔အကြာၿခံ
စည္းရိုး မလြယ္ေပါက္အနီးမွ ၾကားလိုက္ရပါသည္။
“ မဥၨဴေရ မဥၨဴ “
မိန္းကေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္သုိ႕ ပုိမိုပူးကပ္တိုးေ၀ွ႔လာ၏ ။ လက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ ဆုပ္ကိုင္မႈက
လည္း ပိုမိုတင္းက်ပ္လာၾက၏ ။
“ မဥၨဴေရ မဥၨဴ “
ေခၚသူကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕လုိက္မိၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကမဥၨဴဘက္သို႕ မ်က္ႏွာကိုလွည့္လိုက္ရာကၽြန္ေတာ္
၏ ႏွာေခါင္းသည္ သူမ၏ ပါးမို႕မို႕တစ္ဖက္ႏွင့္ ထိလုထိခင္ တိုးကပ္သြားစဥ္ ကၽြန္ေတာ္မႀကံဳဖူးခဲ့
ေသာ ဂႏၶာရုံအရသာသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ကိုယ္လုံးဆီသို႔ ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားသည့္ႏွယ္ခံစားလိုက္
ရသည္။
“ ဟာ မဥၨဴ “
ေခြးအိုႀကီးတစ္ေကာင္ အစာနင္ေသာ အသံမ်ိဳးကို လူစိမ္းေယာက်္ားထံမွ ၾကားလုိက္မိပါသည္။ သူ
သည္ အာေမဋိတ္ကို ေရရြတ္ျမည္တမ္းၿပီးေနာက္ မလာသင့္ေသာေနရာသုိ႔ နေမာ္နမဲ့ လာေရာက္မိ
သူလို ကတိုက္ကရိုက္ လွည့္ထြက္သြားပါသည္။ ထိုလူက မဥၨဴတို႕ ၿခံဘက္သုိ႕ မလြယ္ေပါက္မွကူး၀င္
သြားသည္အထိ မဥၨဴက ကၽြန္ေတာ့္ကိုဖက္တြယ္ထားဆဲျဖစ္သည္။ ႀကံဳႀကိဳက္ခဲ့ရေသာ အျဖစ္အပ်က္
ကို ကၽြန္ေတာ္အကဲျဖတ္ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ပါ။
“ ေက်းဇူးပဲဦး “
ဤသို႔ေသာ စကားလုံးအနည္းငယ္မွ်ကို ေရးႀကီးသုတ္ပ်ာ ရြတ္ဆိုၿပီးေနာက္ မဥၨဴသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို
အညစ္အေၾကးတုံးႀကီး တစ္တုံးပမာ တြန္းဖယ္၍ ကၽြန္ေတာ္၏ တည္းအိမ္ေပၚသို႔ ေျပးတက္သြားပါ
သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ယခုထက္ထိ ကၽြန္ေတာ္၏ ႏွာေခါင္း၀င္မွာ စြဲရစ္၀ဲလွည့္ေနဆဲ ေမႊးရနံ႔ကို အ
သစ္တဖန္ ျပန္လည္ရွဴရွိဳက္ရင္း မိန္းေမာေတြေ၀လ်က္ရွိပါသည္။
ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရေသာ လူစိမ္းမွာ မဥၨဴႏွင့္ ထိမ္းျမားရန္ လူႀကီးခ်င္းသေဘာတူထားေသာ “ ေမာင္ေသာင္း
ေငြ “ ဆိုသူျဖစ္သည္။ ေမာင္ေသာင္းေငြသည္ ထိုၿမိဳ႕ကေလးတြင္ နာမည္ေကာင္းရလ်က္ ႀကီးပြားစ
ျပဳေနေသာ ပန္းတိမ္ဆရာကေလးျဖစ္သည္။ အေသာက္အစား ေလာင္းကစားမရွိသည့္ လူေကာင္း
လူရိုးဟု ေျပာၾကသည္။ မဥၨဴက ေမာင္ေသာင္းေငြကို လက္မထပ္လိုေသာ္လည္း မဥၨဴ၏ မိဘမ်ားက
ေမာင္ေသာင္းေငြလို လူမ်ိဳးကို အမိအရ သမက္ဖမ္းခ်င္ၾကသလို၊ ေမာင္ေသာင္းေငြ ကိုယ္၌ကလည္း
မဥၨဴမွတစ္ပါး အျခားမိန္းမဆိုလွ်င္ ေယာင္လို႔ ေတာင္မွစိတ္ကူးမည္မဟုတ္ဟု ရပ္သိရြာသိ ေၾကျငာ
ထားၿပီးျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ၾကားသိရပါသည္။ ေမာင္ေသာင္းေငြသည္ ထိုၿမိဳ႕ကေလးႏွင့္ ငါးမိုင္
ခန္႔ေ၀းကြာေသာ “ အုတ္ဖိုစု “ အမည္ရွိ ေက်းရြာမွ ေၾကးရတတ္လယ္ပိုင္ရွင္ မိဘမ်ား၏ သားျဖစ္
သည္။ ထိုၿမိဳ႕ကေလးရွိ ပန္းတိမ္ဆရာႀကီးတစ္ဦးထံတြင္ ပန္းတိမ္ ပညာသင္ယူရာမွ ပန္းတိမ္ဆရာ
ကေလးအျဖစ္ ေအာင္ျမင္ထင္ရွားလာခဲ့သည္။ သူ၏ မိဘမ်ားလည္း သားအလုိက်၊ မဥၨဴကို ေရႊတစ္
ဆစ္စာႏွင့္ ေငြသားတစ္သိန္းတင္ကာ ေတာင္းရမ္းေပးစားဖုိ႕ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၾကသည္။
ဤအေျခအေနတြင္ မဥၨဴသည္ ေမာင္ေသာင္းေငြ အလည္အပတ္လာေနတုန္း သူမကို မုန္းတီးရြံ႕ရွာ
သြားေစရန္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ခ်စ္ရည္လူး ၾကည္ႏူးေနၾကဟန္ သရုပ္ေဆာင္ျပခဲ့ျခင္းပင္ျဖစ္၏ ။ ေမာင္
ေသာင္းေငြသည္ သူ၏ ဇနီးေလာင္းသည္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ပလူးပလဲလုပ္ေနသည္ကိုမ်က္
၀ါးထင္ထင္ ေတြ႕ျမင္ခြင့္ရသြားခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ေမာင္ေသာင္းေငြက မဥၨဴကို စိတ္ပ်က္ၿငီးေျငြ႕ျခင္းျဖစ္မ
သြားခဲ့ပါ။ ရည္းစားလုယူ အူႏုကၽြဲခတ္ျဖစ္မသြားခဲ့ပါ။ ေယာကၡမအေလာင္းအလ်ာတို႔ထံတြင္ ေစ့စပ္
ေၾကာင္းလမ္းဖို႔ ေန႔ရက္ကိုသာ အနီးကပ္ဆုံးေရြးခ်ယ္စီစဥ္ဖို႔ေတာင္းဆိုခဲ့သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ၾကားသိ
ရပါသည္။ မဥၨဴ၏ မိဘမ်ားက မဥၨဴက ကၽြန္ေတာ့္ကို အရူးလုပ္ခဲ့ၿပီး သုံးရက္အၾကာေန႔ရက္ကို တရား
၀င္ေၾကာင္းလမ္းပြဲ အခမ္းအနားက်င္းပမည့္ ေန႔ရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကေလသည္။
မဥၨဴက ကၽြန္ေတာ့္ကို မဖြယ္မရာ အသုံးျပဳသြားသည့္ ျဖစ္ရပ္ကိုၾကားသိခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ တည္း
အိမ္မွ အိမ္ရွင္ ( ကၽြန္ေတာ္၏မိတ္ေဆြ ) သည္မဥၨဴကို အျပစ္တင္ ဆဲဆိုျခင္းထက္ ကၽြန္ေတာ့္အတြ
က္ ေဘးအႏၲရယ္ ကင္းရွင္းေစရန္ကိုသာ အေလးထား အာရုံစိုက္ခဲ့ပါသည္။ ေမာင္ေသာင္းေငြက
ကၽြန္ေတာ့္အား လူငွားၿပီး အရိုက္ခိုင္းမွာကို ပူပန္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကို ၿခံ၀င္းထဲမွ အျပင္သို႔ထြက္ခြင့္မျပဳ
ေတာ့ပါ။ “ တို႔ဆီမွာ အရက္တစ္လုံးတိုက္ရင္ ေခ်ာင္းရိုက္တတ္တဲ့ ေကာင္စားမ်ိဳးေတြ ရွိေနတုန္းပဲ
ကြာ “ ဟု သူကသတိေပးစကားေျပာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကမူ ေခ်ာင္းအရိုက္ခံရျခင္းထက္ အရိုက္
ခံရၿပီး ေနာက္ သတိလစ္ေနစဥ္ ေရဆိုးေျမာင္းပုပ္ထဲရွိ အရိအရြဲမ်ားၾကားသို႔ ပစ္ခ်ထားမွာကိုသာ၍
စိုးရိမ္ေၾကာင့္က်မိပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ေမာင္ေသာင္းေငြက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ အၿငိဳးထားမႈကို ပူပန္ဖို႔
မလိုေတာ့။ ေမာင္ေသာင္းေငြႏွင့္မဥၨဴကို လူႀကီးစုံရာ၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ တရား၀င္ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္း
မည့္ေန႔နံနက္ အရုဏ္တက္ေလာက္တြင္ မဥၨဴသည္ သူမႏွင့္ ေက်ာင္းေနဖက္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ေလာင္းက
စားသမားအျဖစ္ မေကာင္းသတင္းႏွင့္ေက်ာ္ၾကားေနသူ “ ေမာင္မင္းေဇာ္ “ ဆိုသူႏွင့္ ခိုးရာလိုက္ေျပး
သြားခဲ့ေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ အခိ်ဳ႕ကလည္း မဥၨဴသည္ ေမာင္မင္းေဇာ္ ကိုခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္းေၾကာင့္မ
ဟုတ္မူဘဲ ေမာင္ေသာင္းေငြကို မလိုလား မႏွစ္သက္ျခင္းေၾကာင့္သာ ခိုးရာလိုက္ေျပးသြားျခင္း ျဖစ္
ေၾကာင္း ေ၀ဖန္ခဲ့ၾကသည္။ ေမာင္ေသာင္းေငြသည္ မိဘႏွစ္ပါး၊ ေသြးနီးေသာ ေဆြမ်ိဳးရင္းျခာအခ်ိဳ႕၊
ဇာတိရြာမွ ကာလသား အေပါင္းအေဖာ္မ်ားႏွင့္အတူ အုတ္ဖိုစုရြာမွ နံနက္လင္းအားႀကီးအခ်ိန္တြင္
ထြက္လာခဲ့သည္။ သူတို႕လူအုပ္မွာ အေရအတြက္သုံးဆယ္ခန္႕ရွိသည္။ ကာလသားအခ်ိဳ႕သည္ထို
ေန႔ညေနပိုင္းတြင္ ေစ့စပ္ပြဲသို႔ ၾကြေရာက္လာမည့္ ရပ္မိရပ္ဖ ဧည့္ပရိသတ္မ်ားကို ေကၽြးေမြးဧည့္ခံမ
ည့္ “ ေပါင္မုန္႕အုန္းႏို႕ဆမ္း “ တြင္အသုံးျပဳရန္ အခြံျခမ္းႏႊာၿပီးသားအုန္းသီးမ်ား၊ ခရိုင္ၿမိဳ႕ႀကီးမွတစ္
ရက္ႀကိဳတင္ ၀ယ္ယူလာခဲ့သည့္ ေပါင္မုန္႔မ်ားကို ေတာင္းႀကီးေတာင္းငယ္မ်ားျဖင့္ ထမ္းရြက္သယ္ယူ
လာခဲ့ၾကသည္။ ေမာင္ေသာင္းေငြက ၀မ္းသာၾကည္ႏူးစိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္၍ မ်က္ႏွာထား တည္ၾကည္
ၿငိမ္သက္ေနေသာ္လည္း သူ၏ အေပါင္းအသင္း ကာလသားမ်ားသည္ကား ေမာင္ေသာင္းေငြအတြ
က္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ တစ္လမ္းလုံး ဆူဆူ ညံညံ ရယ္သေရာ၊ ေမာသေရာ၊ ေနာက္
လား ေျပာင္လားျဖင့္ အူျမဴးေနခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔အုပ္စု ၿမိဳ႕ကေလးအ၀င္ သာလာယံဇရပ္အနီးသို႔
ေရာက္လွ်င္ ေမာင္ေသာင္းေငြႏွင့္ ပန္းတိမ္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ၿမိဳ႕ခံမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္သည္ အူ
ယားဖားယား ေျပးလာဆီးႀကိဳသည္။ ထို႕ေနာက္ ေမာင္ေသာင္းေငြအား သီးသန္႔ေခၚယူ၍ တိုးတိုး
တိတ္တိတ္ သတင္းေပးသည္။ ေမာင္ေသာင္းေငြသည္ ရုတ္ခ်ည္း ေလျဖတ္ခံရသူလို တစ္ခ်က္ေအာ္
ဟစ္ညည္းညဴလ်က္ သာလာယံဇရပ္ ေလွကားထစ္ေပၚသို႔ ဖင္ထိုင္က်သြားေလသည္။
သူတို႔အုပ္စုမွ လူႀကီးမ်ား၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ ၿမိဳ႕ထဲ၌ ပလိပ္ေရာဂါျဖစ္ပြားေနသည့္ သတင္းဆိုးကို
ၾကားရသည့္ႏွယ္ ၿမိဳ႕ကိုေက်ာခိုင္း၍ ရြာဘက္သုိ႔ ကေမ်ာေသာပါး ေျခဦးလွည့္လိုက္ၾက၏ ။ ကာလ
သားမ်ားမွာမူ တက္တေခါက္ေခါက္၊ လက္သီးတဆုပ္ဆုပ္ႏွင့္ ေသာေသာရုတ္ရုတ္ျဖစ္ေနၾက၏ ။ သ
တို႔သားေလာင္း ေမာင္ေသာင္းေငြသည္ သာလာယံဇရပ္မွ တိုင္တစ္တိုင္ကိုမွီလ်က္လူေသအေလာင္း
တစ္ေလာင္းကို ထိုင္လ်က္ခ်ထားသည့္ပမာ မလႈပ္မယွက္ႀကီး ေငးေၾကာင္ေနသည္။ သတို႔သမီးမရွိ
ေသာ အရပ္သုိ႔ သတို႔သားသည္ မည္သို႔လွ်င္ သြား၀ံ့ပါေတာ့မည္နည္း။ ထို႔အတူပင္ မယားေခ်ာ
မယားလွကို ရယူေတာ့မည္ဟု တစ္ရြာလုံး၊ တစ္ေဆြလုံး၊ တစ္မ်ိဳးလုံးကို လက္မေထာင္ ၀င့္ၾကြားခဲ့ၿပီး
ကာမွ ယခုအခါ မိမိရပ္ရြာသို႔ ရွက္ဖြယ္လိလိ ထုံးစံျဖင့္ မည္သို႔လွ်င္ ျပန္၀ံ့ပါအံ့နည္း။ ေမာင္ေသာင္းေငြ
အေပါင္းအသင္းႏွစ္ဦးက သူ႔အနီးမွာ ကပ္ထုိင္လ်က္ မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင့္ၾကပ္ေနၾကေလသည္။
ထိုေန႔ညေနပိုင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ၿမိဳ႕တြင္းမွာထက္ စာလွ်င္တိုက္ခတ္ေသာ ေလထုထဲ၌ အနံ႕အ
သက္ေပါ့ပါး ညင္သာသည့္ၿမိဳ႕ျပင္ဘက္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ရင္း သာလာယံဇရပ္အနီးသို႔ေရာက္
ရွိသြားခဲ့ပါသည္။ ဇရပ္ေရွ႕မွ မန္က်ည္းပင္ေအာက္တြင္ ကာလသားလူငယ္လူရြယ္တစ္စုသည္အရက္
ထည့္ထားေသာ ပလတ္စတစ္ပုံးတစ္လုံးကို ၀ိုင္းရံ၍ စကားဖြာေလာင္ဖြာေလာင္ႏွင့္ ဆူညံဆူညံ
ေသာက္စားေနၾကသည္ကို အမွတ္မထင္ေတြ႕ရပါသည္။ အခ်ိဳ႕လူငယ္မ်ားသည္ အုန္းသီးစိတ္မ်ား
ႏွင့္ ေပါင္မုန္႔မ်ားကို အျမည္းအျဖစ္ ပလုတ္ပေလာင္းကိုက္၀ါးမ်ိဳခ်ေနၾကေၾကာင္း သတိျပဳမိပါသည္။
၀တ္ေကာင္းစားလွႏွင့္ သနရုပ္ပရွိေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္ကား အမူးလြန္ဟန္ျဖင့္ မန္းက်ည္းပင္
ေျခရင္း ေျပာင္ရွင္းေသာ ေျမေမြ႕ယာအထက္တြင္ မန္းက်ည္းပင္အျမစ္ဆုံတစ္ခုကို ေခါင္းအုံးလ်က္
ပိုးလိုးပက္လက္ ေျခကားရား လက္ကားရား အိပ္ေမာက်ေနသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္တိုင္ ထိုလူငယ္
၏ မ်က္လုံးအိမ္ႏွစ္ဖက္ဆီမွ ေမွးမွိတ္ထားေသာ မ်က္ခြံကို တိုးျဖတ္ကာ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းႏွစ္သြ
ယ္ တစိမ့္စိမ့္က်ေနသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ျဖစ္ေအာင္ ေတြ႕မိခဲ့ေၾကာင္းပါ သူငယ္ခ်င္းတို႕ခင္ဗ်ား။
ၿပီးပါၿပီ
